เวลามันผ่านไปเร็ว

posted on 01 Apr 2010 19:00 by monzang

เมื่อวาน​ (31 มีนาคม) มีงานใหญ่สองงานที่โรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา

หนึ่ง คือ การประกาศผลสอบเข้าศึกษาโรงเรียนเตรียมฯ ของน้องๆรุ่น 73

และ สอง คือ งานปัจฉิมนิเทศนักเรียนเตรียมอุดมศึกษารุ่นที่ 70 

 

งานแรกไม่ได้ไป เพราะเช้าเกิน แว่บไปงานหนังสือมาแทน (เดี๋ยวจะพูดถึงในเอนทรี่หน้า :D)

แต่งานที่สองไปมา แล้วรู้สึกยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก (ในทางที่ดีนะ)

 

เรากลับไปที่โรงเรียนที่เราจากมา เมื่อวานก็เท่ากับครบหนึ่งปีเต็มพอดี

หนึ่งปีมันผ่านไปไวมากเลยนะ ตอนนั้นพอเราจบ ก็รอลุ้นคะแนนออก เพื่อที่จะยื่นคะแนน เพื่อคณะที่ใฝ่ฝัน

(ซึ่งตอนนี้ติดแล้ว ฮา :D)

กลับไปเห็นหน้าน้องๆรุ่น 70 ที่เรารับมาเองกับมือ เห็นน้องโรงเรียน น้องสายของเรา

ตอนนี้น้องเค้าจบแล้ว แล้วกำลังเข้ามาสู่โลกแห่งนิสิตและนักศึกษา (และกำลังจะยื่นคะแนนเช่นเดียวกัน)

 

แต่ทำไมไม่รู้ เราก็ยังคงมองน้อง 70 เป็นน้อง ม.4 ของเราตลอดไป

เหมือนกับน้อง 71 ที่กำลังจะขึ้น ม.6 แล้ว ก็ยังคงเป็นน้อง ม.4 ของพี่ ม.6 อย่างเราเสมอมา

 

คิดถึงตอนที่เราตื่นเต้นกับน้องๆรุ่นนี้ ตื่นเต้นกับน้องคนแรกของพวกเรา พวกเค้าจะเป็นยังไงบ้าง อะไรเยอะแยะไปหมด

บ้าพลังถึงขนาดทำหนังสือรับน้องให้ เตรียมงาน วางแผนกันอย่างดิบอย่างดี

จนถึงวันที่เรามาให้กำลังใจน้องกับการเป็นพี่ครั้งแรกของพวกเค้า

แล้วความทรงจำสุดท้ายของเราในตอนนั้น

ก็คือน้องๆมาหาเราในฐานะพี่ใหญ่ของโรงเรียน มาส่งเราที่กำลังจะจบการศึกษาไป  (ฮือออ) 

 

พอได้กลับไปหาน้องรหัส เอาของขวัญจบเตรียมฯไปให้มัน (ปีที่แล้วมันซื้อนาฬิกาให้เราเลยนะ ปลื้มสุดๆ :))

ได้กลับไปหาน้องๆคนอื่นๆด้วย ที่เรารู้จักตลอดระยะเวลาสองปีที่เราอยู่กับพวกมัน

ไม่รู้อะ มันรู้สึกผูกพันอย่างบอกไม่ถูก น้องๆที่เราสนิทมาก สนิทน้อย ก็สำเร็จการศึกษาไปหมดแล้ว

จุดประสงค์ของเราเพื่อกลับมาที่นี่ มันกำลังจะหายไปแล้วล่ะ

น้องๆทุกคนแยกย้ายไปตามความฝันของตัวเอง

เหมือนที่พวกเรากำลังทำกันอยู่ 

 

"เอาเป็นว่าขอให้น้องๆทุกคนโชคดีในชีวิตข้างหน้านะ ไม่รู้จะพูดอะไร แต่รักพวกแกจริงๆว่ะ :D" 

 

และสำหรับพวกศิลป์-ฝรั่งเศส ที่เข้ามาอ่าน เราจะบอกว่าเรารู้สึกแก่มากๆๆๆๆไม่ไหวแล้วว

ตอนนี้เรามีโหลน(?)กันแล้วนะเว่ย น้องๆ 73 มาแล้ว แก่สุดๆไปเลย

เวลามันผ่านไปเร็วมากเลยเนอะ (ย้ำอีกที) เรายังจำวันประกาศผลสอบของรุ่นเราอยู่เลย

เราดีใจมากๆ และตื่นเต้นกับโรงเรียนใหม่และเพื่อนใหม่ที่เราจะได้มาเจอในวันข้างหน้า(ตอนนั้น)

วันที่พี่ๆบูมให้พวกเรา วันที่เราเป็นน้องของพี่เค้า วันที่เราเป็นพี่ มีน้องคนแรกของเรา วันที่เราเป็นลุงเป็นป้า

วันที่เราจบจากโรงเรียนเตรียมไป วันนี้ก็ครบถ้วนหนึ่งปีเป๊ะแล้วนะ

 

ถึงจะยังได้เจอกันอยู่บ่อยๆ ในโลกแห่งความจริง หรือ โลกไซเบอร์ แต่เราก็ยังคิดถึงเพื่อนๆทุกคนเสมอเลยนะ

ฟังดูน้ำเน่าว่ะ แต่คิดถึงจริงๆ คิดถึงตอนเช้าที่เข้าแถวด้วยกัน เวลาเรียนที่ไม่ตั้งใจเรียน

โรงอาหารที่เรากินข้าวเที่ยงด้วยกัน คาบเรียนแปลกๆ (ดำรงชีวิต) อาจารย์แปลกๆ (ดำรงชีวิต เป็นต้น) 

 

'สามปีในเตรียมฯมันสั้นมาก' เป็นวลีที่ยังคงฮิตติดปากจากรุ่นสู่รุ่น

เราเห็นด้วยว่าสามปีในเตรียมฯมันสั้นมาก และเราก็เชื่อเหมือนกันว่า

'เวลาเรามีความสุข ไม่ว่าจะที่ไหน มันก็ผ่านไปเร็วเหมือนกัน'

แต่สามปีในเตรียมฯของเรามันสั้นมาก เพราะเรามีความสุขมากๆ ความสุขที่เกิดจากการที่ได้มีเพื่อนดีๆอย่างพวกแกทุกคน

รู้ว่าเขียนไปก็คงไม่มีใครได้มาอ่านหรอกว่ะ แต่รู้สึกคิดถึงพวกเราแบบอดไม่ได้

การที่ได้ไปเห็นภาพน้องๆกำลังลาจากกัน มันทำให้นึกถึงตอนที่พวกเราต้องจากกันเหมือนกัน

เราคิดถึงพวกแกว่ะ หวังว่าเราจะได้มาพบกันอีกเร็วๆนี้

(อนึ่งกูไม่ได้หมายถึงมีตติ้งแต่อย่างใด ธุรกิจรัดตูดและตัวกูสุดๆ) 

 

รักโรงเรียนเตรียมฯ รักศิลป์-ฝรั่งเศส 69 :))))

 

 

*เอนทรี่หน้า: recap งานหนังสือ 

edit @ 1 Apr 2010 19:25:23 by Synecdoche

Comment

Comment:

Tweet

มันไม่เกี่ยวกันนะ พริมมมมมม 555

#5 By Synecdoche on 2010-04-06 19:11

ยี้ ธุรกิจรัดตูดมึงทีไร
กุเห็นมึงลอยไปลอยมาบนเฟซบุคทุก20วิทุกที
555555555

#4 By sunnysunday:) on 2010-04-05 17:46

ยี้ ธุรกิจรัดตูดมึงทีไร
กุเห็นมึงลอยไปลอยมาบนเฟซบุคทุก20วิทุกที
555555555

#3 By sunnysunday:) on 2010-04-05 17:46

กูชอบอะไรน้ำเน่าๆแบบนี้หละ
อ่านแล้วรู้สึกชีวิตมันมีความหมายดีออกนะ คริคริ
จริงๆนะ ถึงความทรงจำมันจะขาดหายไปบางส่วน
แต่แค่คิดถึงเวลาที่เข้าแถวหน้าห้องเรียน
แค่สิบกว่านาที แต่มันมีเรื่องราวมากมายให้เราได้คิดถึง

(คิดถึงมาดาม or เคเคมายืนคุมแถวตอนเช้า
ทั้งที่ตึกหรั่ง&ตึกศิลป์ อิอิ)
surprised smile

#2 By SHIN on 2010-04-05 08:17

Nostalgia มากมาย

ช่วงเวลาดีๆที่ไม่อาจย้อนกลับคืนแต่มันจะกลายเป็นความทรงจำที่ตราตรึงไปตลอดชีวิต

#1 By juthas on 2010-04-02 22:00